take some minutes of my time

This is a huge format of artwork, in a velvet box. It comprises of all the Witchblade/Tombraider-comics WITH most of the variants on high quality glossy paper….

I received this from a friend, who also has such a “Kabuki” specimen…

This friend knew how much I love Turner’s artwork and gave this to me.

He knew how much I would cherish this, both for the art as well as the memory of my friend.

My friend is called Aart Zeeman…he is amazing.

He is 55, has two lovely twindaughters and a great wife.

Aart also has a huge tumor in his brain which has been sucking his life away for the last 18 months.

Aart has chosen his end to come soon.

This post is a tribute to both Turner as well as Aart.

waar ik bang was dat mijn nostalgisch gevoel over een jeugdliefde (comicwise) werd aangetast kan ik enkel gelukzalig blijven ademhalen. Carey/Oeming doen de saga van Red Sonja eer aan. Met veel aandacht en karakter-liefde wordt de eerste arc dynamisch geopend…vol met actie en mystiek en plottwists! Voeg bij deze heerlijke soep de geweldige ontdekking van tekenaar Mel Rubi -die je tevens van # tot # ziet groeien- en je hebt iets prachtigs in handen.

Ondanks de trage start (lastig wegens de licenties) en de vele covers (die door de mondige fans vaak als vervelend wordt ervaren) en de oneshots/miniseries en zelfs aangekondige crossovers (waar vele mondige fans huiverig op reageerden…maar daar gelukkig massaal van terug kwamen!!) die soms al uitkwamen voordat de eerste verhaallijn was afgerond, is dit een juweeltje en dubbel en dwars mijn centen waard!!

I got home last night to see a huge package with pre-ordered comics. I had a bit of time before bedtime to open the package and arrange the comics per title and I just couldn’t resist taking them with me to work this morning. So when I got stuck in a huge 3 hour traffic jam I did have plenty of time to read my Vampirella comics…

In first picking up the ZERO issue I was really taken in by the amazing coverpiece of Joe Jusko, and the varying styles of art inside -each portraying different perspectives of Vampirella by the baddies- worked amazingly well. The art was moody, dark and sexy. You can tell that the artist is also contributing to the story via his sequential storytelling. It is ofcourse also a cool start by the writer. Within the short package of this introductory issue, Carey shows different aspects and Rella’s internal turmoil as if he has been writing her for years! And as Vampirella walks away I am glad I do not have to wait very long to see where she is walking towards, since #1 is lying next on my seat!

Again I witness a great cover. Texeira is brilliant with colors and it clearly shows in his tribute to the original Frazetta-cover. An amazing sweep file! Again the interior art is moody and dark and while I completely hate the dreadful garbs that are draped around Vampirella, I totally love how she humoristically she taked it off and starts spreading her particular brand of mayhem! The action seems just like the thing she needs to get her mind off her dooming thoughts. The synergy off the artist and the writer feeds the next sequence, in which Vampirella is in a cage and the cliffhanger is being given…

On with #2 and we see more depth being added to the character of Lilith and a great new character in Belial. I am still not sure if he is a schemer or indeed in love with Lilith and her getting killed in “Bloodlust” really made him bitter. The reader however is giving a great explanation of who Vampirella is, how she was brought to life, why she is different from her ‘kin’ and what Lilith’s intentions were…I immediately bought it!!

I can not wait to witness the story in #3 and see what will come next for Vampirella, in a tale brought to the fans by creators and artist who were matched perfectly, who can both in their own ways (words and pencils) tell this story like no one ever could. Creators brought together due to an editor with love for the character of Vampirella and with the qualities to get such a high-profile piece of work to the critiquiing fans.

Bloodily yours,

Richard Boom

[img=http://www.vampirella.com/mb/index.php?showtopic=59&st=0&#entry364]Vampirella forum[/img]

Een jeugdliefde…dat is deze reeks wel.

In de loop der jaren heb ik ook gepoogd de serie compleet te krijgen, zeker vanaf nr. 40 omdat de tekeningen vanaf dat moment gewoon beter waren…en beter werden.

Geweldige romantische verhalen die hoog op mijn lijstje staan zijn dan ook:

In het begin:
De Hamer Van Thor
De Watermolen
De Verboden Berg
de Koraalburcht
Het Labyrinth
De Ijsvorstin

en de SF-periode met:
Karpax
De Vluchtelingen

De Oosterse verhalen met:
De Zwarte Cobra
Djomaz
Oog van Toth

De vreemde verhalen daarna:
Nevelsteen
Xanador
Heerser der Diepten
De Dame van de Poorten

en het 100ste nummer “De vervloekte stad”

Daarna werd Demoniah geïntroduceerd en de verhalen daarvan waren geweldig!!
Te beginnen met “ninja”

Daarna begon steeds meer de geschiedenis in de verhalen te spelen…en voor mij ging daar de magie van de serie steeds meer verloren…

Avalon, de nieuwe Arthur en Guinnevere als döppelgangers, Atlantis…ze waren wel leuk om te lezen maar het werd voor mij minder en minder, tot ik op een gegeven moment opgehouden ben met sparen…

Dat was een moeilijke beslissing en één die ik pas met #200 heb doorbroken!!!

an sich was dat dus het eerste album in tijden dat me kon charmeren…

!!!exotisch mensen en een uithoek van de wereld !!!

Het las zich lekker weg en zo lijkt het toch op de goede weg te zijn…

Ik was echter al een hele tijd geleden (kronieken) opgehouden met het sparen van RR (ik had bijna de hele serie compleet) en toch heeft RR mijn hart nog steeds…ik heb zo’n geweldige albums in mijn collectie die ik keer op keer zal herlezen met veel liefde

“Ach…wellicht komt er nog eens een keer dat ik er wel weer eentje koop ” zei ik indertijd…
en:
“Als Galaxa of Demoniah maar weer eens zouden opduiken!!”

En toen kwam Q3-2005…9 maanden na het laatste album…en dat was dus het laatste album getekend door Biddeloo…
[COLOR=red]
DE GROT VAN DE BEER [/COLOR] werd geschreven door Martin Lodewijk en getekend door nieuwkomer Claus D. Scholz…en het is te merken!!

De tekeningen zijn strakker waardoor de inkleuring niet zo smoezelig en gehaast overkomt.

Het verhaal leest zich goed weg…

Een ommekeer??!!

Blijkbaar…want zojuist heb ik #208 gekocht…”De Blauwe Heks”…

Interessante verhaallijn, knappe ondeugende medespeelster en evengoed een stoer ridderverhaal….GAAF gewoonweg!!

LINK:

De Rode Ridder

“De Dijk”: een beleving

In de jaren ’90 kwam ik in aanraking met De Dijk door middel van de CD ‘LIVE’.

Dit waren live-registraties van hun grote hits, die ik daarvoor af en toe wel eens had gehoord op een radiostation. Maar ik geloof dat eind jaren 80, begin jaren 90 pas mijn muzikale leven begon. Niet dat ik muziek maak, maar wel luister en volg

Op den duur kon ik “Live” wel dromen en natuurlijk alle nummers meezingen en toen ik mijn vriendin (huidige vrouw) net een paar maanden kende ging ik in een dorp in mijn buurt voor het eerst naar hun concert.

Een belevenis.

De muziek kende ik nu door en door en elk liedje leek me persoonlijk te raken. Huub’s rauwe stem en zijn special manier van poëzie-liedjes zingen leverde me meer kriebels op dan ik voor mogelijk kon houden.

Dat eerste optreden leverde me een drumstok als souvenir op en was het startschot van jarenlang met veel plezier optredens bezoeken. Voornamelijk in mijn regio maar de Marboro Tour in ALmere was dé gelegenheid om een weekendje weg te gaan. Jammer dat het geplande Dijk-concert qua tijd gewijzigd was zodat we daar enkel via de TV in ons appartement van hebben kunnen genieten. Ach, het was in ieder geval een mooi weekend!!

Door de jaren heen ben ik dus gebeten door het “Dijk-virus en elke CD heb ik, waaronder tevens de CD “Denkend aan de Dapperstraat” waarin De Dijk het gedicht “November” op weergaloze wijze ten gehore brengt…

Zoals gezegd begon ik met “Live” maar dat nam niet weg dat ik toch wilde zien wat er daarvoor gemaakt was.

Ik vond “Wakker in een vreemde wereld” waarbij qua onbekende liedjes het nummer “Pure liefde” me enorm aansprak. Een prachtig gebrachte ode aan de liefde en de vrouw, een veel voorkomend thema bij deze artiesten. Het nummer “Laat me eruit mama” is echter het topnummer van de CD.

Op de CD “Niemand in de stad” staan bijna enkel hits dus deze CD is per definitie een klassieker.

De CD “De Dijk / Nooit meer tarzan” is uit de tijd dat er nog synthesizers werden gebruikt en het heeft dus echt een tijdgeest. Het nummer “Geldgebrek & Rock ‘n roll”laat echter een weergaloos Rock&Roll-gevoel door de speakers schallen.

Waar de “Live” me liet kennismaken met De Dijk, daar liet de CD “Nooit genoeg” me verliefd worden op de muziek en de prachtige teksten van Huub van der Lubbe. En dat zette zich enkel verder via “Zeven Levens” waarin meer en meer de prachtige synergie tussen muziek en poëzie werd neergezet.

Met de release van “De Blauwe Schuit” ging het voor mijn gevoel niet een goede kant op. Alhoewel de muziek me nog steeds pakte en een gigantische hit met “als ze er niet is” werd geboren, deed de toevoeging van een trekharmonica als muziekelement me verstoord voelen.

Gelukkig herkreeg mijn liefde zich weer met “De stand van de maan” in 1997, alhoewel het me via de nummers niet meer tot vervoering kon bewegen. Hetzelfde geld voor “Zevende Hemel” en “Muzikanten dansen niet”.

Maar nu is er dan de CD “later is nu” waarin de mooie poëzie weer hoogtij voert..

Met het nummer “Lieve Lach” en “God bestaat niet” heb ik weer een “Dijk”-gevoel en krijg ik vertrouwen in de toekomst. De gitaararrangementen van de nieuwkomer zijn subliem en drijven de muziek -zeker in combinatie met de kenmerkende blazers- tot mooie hoogten…

Jammer alleen van die country-stijl bij een liedje

Maar goed, het is weer een mooie sabbatical geweest en de muziek moet weer zijn werk doen!!

Wat vinden jullie van De Dijk?

en daar hebben we weer het einde van het jaar bereikt..

Ik heb een leuk pakket kaarten gestuurd. Veels te laat omdat het gezin ziek en druk tegelijk was. Het is een andere dimensie als ik naar huis ga, een andere wereld waarin baccillen en speelgoed elkaar afwisselen met hetzelfde tempo als voorbijrazende treinen.

Maar toch moet zelfs een trein stoppen…en onze trein stopt de komende paar dagen.

We gaan nergens naartoe…
niet naar mijn ouders, niet naar haar ouders…

We gaan een gezin zijn. We gaan met elkaar zijn en elkaar weer tijd geven om tot elkaar te komen.

Ik wilde dat daar van tevoren tijd voor was geweest maar SOIT!!

De trein stopt nog een keer in mijn gevoelsreis.

Ik moet denken aan de kaarten die ik heb gestuurd. Veels te laat maar met een goed gevoel en met een boodschap. Niets zo erg als een kaartje te krijgen met de voorgedrukte boodschap en enkel de naam eronder. Wellicht is er toch iets erger; een kaartje krijgen van een voormalige vriend…een vriend met wie ik het contact kwijtraakte omdat het éénrichtingsverkeer werd en zijn beloftes om te bellen geen navolging hadden. Wat nu te doen? Want uit de kaart maak ik enkel op ‘dat het lang geleden is’. Betekent dat ‘ik bel je snel’ of ‘je moet maar snel eens bellen’…Waar moet ik voor kiezen? Ik kies altijd voor mezelf, maar ik twijfel wat nu voor mezelf het belangrijkste is….komt nog wel!

Besluitend

Ik wens iedereen het beste PER individu. Heb je geld nodig, dan wens ik je dat toe. Heb je gezondheid nodig, dan wens ik je dat toe. Heb je rust nodig of heb wil je van je man/vrouw af…ik wens het je toe…

Van harte en uit mijn hart

Voornemens voor 2006
*rust voor mijn gezin
*verantwoordelijkheden nemen
*klaarstaan voor de medemens

Over dit laatste: Sinterklaas was prachtig voor mijn gezin. Maar eigenlijk wil ik volgend jaar de Feestmaand ook benutten om een inititatief op poten te zetten voor minderbedeelden, waarbij per gemeente (per actievoerder) wordt gekeken welke kinderen karig bedeeld zijn met de feestdagen. En dan om kleine cadeautjes te verzamelen en die te verdelen…moet toch kunnen??!!

De laatste paar dagen heb ik de “Greatest Hits” CD van Bruuske Huppelkei in mijn CDspeler en wat is het me toch een mooie cd, zeg!!

Bruce heeft een aparte stem en kan op geweldige manieren emoties in liedjes overbrengen, waardoor via sfeer en woorden alles wat nodig is, wordt overgebracht.

Er is zelfs een nummer (The River) die me keer op keer de tranen in mijn ogen doet springen van emotie

Tracklist is als volgt:

1. Born To Run
2. Thunder Road
3. Badlands
4. The River
5. Hungry Heart
6. Atlantic City
7. Dancing In The Dark
8. Born In The U.S.A.
9. My Hometown
10. Glory Days
11. Brilliant Disguise
12. Human Touch
13. Better Days
14. Streets Of Philadelphia
15. Secret Garden – (’95)
16. Murder Incorporated – (previously unreleased)
17. Blood Brothers – (’95)
18. This Hard Land – (’95)

Je hebt de stevige nummers zoals “born in USA” en ‘murder’ maar ook de vrolijk klinkende (echter meelancholische geijkte) rocker “glory days” en de klassieke ‘dancing in the dark’.

Je hebt de prachtige ballad-achtige rustige nummers die echter keer op keer druipen van gevoel zoals ‘secret garden’ en natuurlijk de aids-gerelateerde ‘philly’.

Ik heb lang niet alles van Springsteen. Ik heb eigenlijk enkel deze CD.
Maar het ís me toch een artiest.

Wanneer iemand je kan raken met geluid/muziek en woorden, wat is er dat dan anders als magie!!??

hoe ervaren jullie Springsteen??!!

Zelf beschrijft Olav al een tijdje niet alleen persoonlijke gebeurtenissen op een mooie, aantrekkelijk geschreven manier -die hem veel respons geeft op zijn blog- maar ook zijn meer persoonlijke ziekte-ervaringen legt hij tegenwoordig bloot.

Doordat ik Olav nu al een paar jaar “ken” is deze onthulling voor mij typerend in zijn groeiende karakter en zijn uitwaaierende socialiteit.

Waar Olav in het verleden (Hostboard) als een controlfreak overkwam, leerde ik hem toch stiekem beter kennen. De problemen van het vorige forum heeft hij met verve weten te overwinnen en zijn contactuele persoonlijkheid is er zeker op verbeterd, waardoor hijzelf als persoon geëngageerder is geworden.

Maar met het opzetten van dit nieuwe, verbeterde en inderdaad erg gezellige forum heeft Olav dus -zoals gezegd- niet stilgezeten…

Of het nu was omdat iemand in zijn buurt (Zuzie) er ook mee begon, dat is me niet helemaal meer helder. Wel is het duidelijk voor eenieder die het blog af en toe bezoekt (of frequenteerd) dat Olav meer en meer ‘bekijks’ trekt en door zijn manier van schrijven en de onderwerpen die hij aansnijdt, een groot publiek heeft getrokken die hij nu dagelijks onderhoudt.

Het lijkt erop dat hij een volgende stap in zijn eigen ontwikkeling heeft gezet…en dat vind ik knap.

Lees de reden waarom ik deze topic heb geopend maar eens aandachtig door.

1] Stilte voor Oh’s storm
2] Beginnende symptomen
3] De huisarts
4] Toch maar het ziekenhuis
5] Ontmoet de dokter uit Bombay
6] Coloscopie??
7] Olav: Het schoolvoorbeeld
8] Diagnose: colitis ulcerosa
9] Verraderlijk lijfelijk
10] Afstuderen en afvallen
11] Prednison: Aanslaan of Afslaan
12] Opname academisch ziekenhuis

Klaar?

Nou….dat is me niet nix zeg!!!

Zoals ik ook al tegen Olav heb gezegd (of geïmpliceerd) heb ik respect voor hem.
Knap dat hij op deze manier zijn leven in de spotlight zet….

Ik voel me aangetrokken door dit soort onthullingen omdat ik zelf ook nogal een flapuit ben…daarom ben ik mijn eigen blog begonnen (maar nu geen tijd meer voor!) en laat ik via de Barbapappa-topic nogal wat los (van mijn kids tot mijn sterilisatie, van mijn ontslag tot ….)

Sommige mensen doen dat altijd…zoals ik…
Sommige mensen doen dat nooit

En Olav…dat is een persoon die zich daar heel bewust mee bezig houdt en in mijn ogen is dat zijn eigen persoonlijke ontwikkeling.

Vraag aan de anderen:

* Wat vind je er nu van om zo over zaken te praten? Zou je het zelf doen? Doe je het al?
* Wat vind je van de blogs van Olav?

pure liefde!!!!

Hij is nu 13 weken, 3 dagen
7230 gram
64,2 centimeter

GROOT dus!!